استاد حسین سرور اصفهانی
«تأثّرنامه» منظومهای است که در هنگام ارتحال شادروان حاج مسعود بصیری (مسعود) سروده شد و با نهایت ارادت، به روح پاک و بلند او تقدیم گردید.
دریغ از داغِ مرگِ حاج مسعود
که داغش سوزِ غم بر سینه افزود
که داغش سوزِ غم بر سینه افزود
ز سوگش مجمعِ اهلِ ادب گشت
پریشان و محنتزا و غمآلود
پریشان و محنتزا و غمآلود
صفاکیش و محبتپیشه مردی
که لوحِ دل به زنگِ کین نیالود
که لوحِ دل به زنگِ کین نیالود
ز رفتارش تدیّن بود پیدا
ز سیمایش تواضع بود مشهود
ز سیمایش تواضع بود مشهود
ولی ناگه به شوقِ کویِ معشوق
تمامِ دوستان را گفت بدرود
تمامِ دوستان را گفت بدرود
الهی نور بارد بر مزارش
که شمعِ محفلِ اهلِ ادب بود
که شمعِ محفلِ اهلِ ادب بود
چو رو گرداند از دنیا و پوشید
ز هستی چشم و در جنّت بیاسود
ز هستی چشم و در جنّت بیاسود
«سرور» آنگاه سالِ فوتِ او خواست
خِرَد گفتا: «دریغا حاج مسعود»
خِرَد گفتا: «دریغا حاج مسعود»
استاد حسین سرور اصفهانی ، ۱۴۰۷ قمری
معنی شعر
این شعر مرثیهای کوتاه و صمیمی در سوگ حاج مسعود است. شاعر از اندوه درگذشت او سخن میگوید و بیان میکند که فقدانش، غمی بزرگ بر دل اهل ادب و دوستانش نشانده است.
او حاج مسعود را انسانی پاکسرشت، باایمان، فروتن و مهربان معرفی میکند که هرگز دل خود را به کینه و دشمنی آلوده نساخت. سپس مرگ او را سفری عاشقانه به سوی دیدار پروردگار میداند و برای آرامش روحش دعا میکند.
در پایان نیز شاعر با استفاده از مادهتاریخ، عبارت «دریغا حاج مسعود» را برای ثبت سال درگذشت او به کار میبرد که از شیوههای رایج در شعر کلاسیک فارسی است.
او حاج مسعود را انسانی پاکسرشت، باایمان، فروتن و مهربان معرفی میکند که هرگز دل خود را به کینه و دشمنی آلوده نساخت. سپس مرگ او را سفری عاشقانه به سوی دیدار پروردگار میداند و برای آرامش روحش دعا میکند.
در پایان نیز شاعر با استفاده از مادهتاریخ، عبارت «دریغا حاج مسعود» را برای ثبت سال درگذشت او به کار میبرد که از شیوههای رایج در شعر کلاسیک فارسی است.
پیشنهادی
اشعار مرتبط
یادنامه و تقریظ دوستان
وصالِ محبوب
چو آید امرِ مرگ از نزدِ محبوب،
برای اهلِ عرفان هست مطلوب.
اهل ولایت
حاج مسعود بصیری، شاعرِ روشنروان،
دیده بست از این جهان و شد سوی جنّت روان.
غمِ جانکاه
دارم از جور و جفایت، فلک، آه و فغان
تا کی و تا چند آزاری دلِ آزادگان؟