چشم امید

این غزل، شعری است در وصف درد هجران و اشتیاق به وصل معشوق. شاعر از سر مستی عشق، در انتظار دیدار یار بی‌قرار است و تاب فراق ندارد. از شدت غم و انتظار، جوان بوده اما پیر شده است. او علاج دردش را تنها در وصل معشوق می‌بیند و از خداوند می‌خواهد که دل معشوق را به او مهربان کند. در بیت پایانی با تخلص «مسعود»، شاعر می‌گوید که اگر همیشه در فغان و ناله است، به این سبب است که در بند عشق گرفتار آمده و اختیار خود را از دست داده است.