ره عشق

این غزل، سفر عاشق را در راه عشق و رنج‌ها و دلبستگی‌های او به یار می‌نمایاند. شاعر از آغاز می‌گوید از جفای عزیزان شکایتی ندارد، زیرا توان شکوه کردن نیست و دل به زنجیر غم عشق گرفتار است. او تأکید دارد که اگر بیگانه رنجی برساند مهم نیست، اما درد از آن است که دوست لطف ندارد. سپس هشدار می‌دهد که از قافلهٔ عشق غافل نشوید و انسان را از آزار دیگران بازمی‌دارد، زیرا مرگ نزدیک است. در پایان با نام خود (مسعود) می‌گوید که تمام عمر در راه عشق سپری شده و جز مهر دوست چیزی برایش باقی نمانده است.