صحرای جنون

این شعر بیان حال عاشقی دیوانه است که از شدت عشق، خطرناک شده و از همگان می‌خواهد از او دوری کنند. او همچون شمعی که پروانه‌ها را به سوی خود می‌کشد و می‌سوزاند، آفت دیگران است. در شهر محبت، او غریب و افسرده است و حتی از خودش بیگانه شده. شاعر با نام مسعود، خود را دیوانه‌ای می‌داند که در صحرای جنون سرگردان است و از دیگران می‌خواهد که از این جنون و دیوانگی عاشقانه‌اش دوری کنند.