معرفت

این شعر دعوتی است به معرفت الهی و راز درون. شاعر از دل می‌خواهد که با معرفت راه حق را بجوید و راز عشق پاک را با خدا در میان بگذارد، نه با مردم. او تأکید دارد که رازهای دل را نباید با مردم در میان گذاشت، بلکه باید در خلوت شب با خداوند آنها را افشا کرد. شاعر از عمر گذشته در جهل پشیمان است و می‌خواهد از ظواهر دنیوی فاصله گرفته و به معنای حقیقی زندگی دست یابد. او از طعنه زاهدان نمی‌هراسد زیرا درس عشق حقیقی را آموخته و حاضر است در راه آن رسوا شود. پیام نهایی آن است که باید با خدا آشنا شد تا جایگاه حقیقی خود را در دل‌ها بیابیم.