طریق بندگی

این شعر عرفانی، شاعر را به سلوک راه عشق و بندگی فرا می‌خواند. مضمون اصلی، دعوت به دیوانگی عشق الهی، بیگانه شدن با غیرخدا، کنار نهادن کبر و حسد، و پیروی از راه حق با جان‌فشانی است. شاعر بر اساس آموزه‌های عرفانی، تأکید دارد که برای رسیدن به دیدار معشوق حقیقی باید خود را در راه او فدا کرد، عهد وفا بست و چون پروانه گرد شمع روی او گشت. در بیت پایانی با تخلص «مسعود»، پیوند وفا با خدا را شرط برآوردن آرزوها می‌داند.