بهار جوانی

این شعر، عاشقانه‌ای پرشور است که شاعر در آن به معشوق خود التماس می‌کند که با او مهربانی کند و او را در این بهار جوانی که زودگذر است، دچار رنج نسازد. شاعر از زیبایی معشوق که قدش چون سرو و رخش چون گلشن است می‌ستاید و می‌گوید که دلش را به عشق او سپرده است. او می‌خواهد جمال معشوق را ببیند چرا که آن دیدار برایش بهشت جاودان است. در پایان، شاعر با تخلص «مسعود» خود را معرفی کرده و می‌گوید که چون معشوق را دیده، هیچ گل دیگری به زیبایی درخت ارغوان ندیده است.