مقصد مسعود

این شعر بیان سفر عارفانه و دیوانگی عاشقانه شاعر در طریق عشق الهی است. او از عشقی سخن می‌گوید که او را از همه بیگانه و به میخانه عرفانی کشانده است. شاعر دل به معشوق سپرده و جز او کسی را نشناخته و همچون پروانه گرد شمع عشق می‌گردد. او که می‌خواست شیدا و رسوا شود، بالاخره فرزانه و دیوانه شد. در این مسیر، تمام طبیعت و کائنات ذاکر معشوقند و شاعر خود داستانی از غم عشق گشته است. او از خلق جدا شده و مست می عشق الهی است. سرانجام معشوق، شاهد و مشهود و مقصد مسعود اوست و همین همخانگی با او، اوج دیوانگی عاشقانه‌اش است.