دیار محبت

این قصیده درباره سختی‌های راه عشق و عرفان است. شاعر از کمیابی رفیق و یار در مسیر محبت شکایت دارد و می‌گوید که روح او مانند مرغی از عالم قدس است که در قفس جسم گرفتار شده. او به غفلت انسان از ندای کاروان رهروان حق اشاره می‌کند و می‌گوید که همه در غم و اندوه‌اند. دنیا را بی‌ارزش می‌داند و انسان را در برابر مرگ ناچیز می‌شمارد، و سرانجام دعوت به دست‌گیری دامن دوست (خدا) می‌کند که تنها دادرس حقیقی است. شعر با تذکر به فناپذیری و مرگ به پایان می‌رسد.