مولای درویشان

این شعر، مناجاتی عاشقانه و عارفانه با حضرت علی(ع) است که شاعر با تکرار نام او و القاب مختلفش، عشق و ارادت خود را ابراز می‌کند. شاعر خود را درویشی نیازمند، مرغی بی‌بال‌وپر و گدایی در کوی معشوق می‌داند که تنها یاورش علی(ع) است. او از ولایت علی(ع) خوشدل است و آرزو دارد که به حضور او راه یابد و از جام کوثر نوشیده، قلبی آگاه و روشن یابد. در پایان، شاعر با نام مسعود، آرزوی روبه‌رو شدن با مولا و کسب آبرو از لطف او را دارد.