در آرزوی عید

این شعر تصویری آرمانی از عید حقیقی را ترسیم می‌کند. شاعر می‌گوید عید زمانی معنا می‌یابد که غم و اندوه نباشد، ظلم و ستم از میان برخیزد، دل‌ها از صفا و صمیمیت چون گلستان شکوفا شود، هیچ ستمگری به مظلومی ظلم نکند، غمزدگان برای لقمه‌ای نان ناله نکنند، صاحبان ثروت به نیازمندان کمک کنند و همه در پی مادیات دنیا نباشند. عید واقعی آن است که دل‌های خسته از غم رها شوند و عدالت و محبت جایگزین رنج و درد گردد.