سرِّ حقیقت

این شعر درباره حقیقت عشق و سیر و سلوک عرفانی است. شاعر بیان می‌کند که عشق حقیقی نصیب انسان‌های خودخواه نمی‌شود؛ زیرا عشق با ایثار، فروتنی و محبت همراه است، نه با خودپرستی و غرور.

او معتقد است هر کس دل خود را با عشق، معرفت و نور الهی روشن کند، از لطف خدا بهره‌مند می‌شود، عدالت، مهربانی و صفای باطن را در وجود خود پرورش می‌دهد و به جای توجه به ظاهر دنیا، حقیقت و باطن امور را می‌بیند. در مقابل، خودپرستان از این نور محروم‌اند و هرگز حقیقت را درک نمی‌کنند.

در پایان، شاعر اعتراف می‌کند که عشق، پرده از راز حقیقت برای او برداشته و او را به شناختی عمیق‌تر از زندگی و معنویت رسانده است.