ساقی‌نامه

این شعر، ساقی‌نامه‌ای عرفانی است که در آن «ساقی» نماد خداوند، پیر طریقت یا حقیقت مطلق، و «می» نماد عشق الهی، معرفت و فیض معنوی است. شاعر از ساقی می‌خواهد جامی از عشق و نور الهی به او بنوشاند تا از غم، خودخواهی، دلبستگی‌های دنیا و آلودگی‌های نفس رهایی یابد.

او آرزو می‌کند که دلش از نور عشق روشن شود، جانش به راز و نیاز با پروردگار آراسته گردد و همه وجودش سرشار از عشق، اخلاص و یاد خدا باشد. در پایان نیز بزرگ‌ترین آرزوی خود را این می‌داند که تا واپسین لحظه عمر، در مستیِ عشق الهی با محبوب حقیقی به راز و گفت‌وگو مشغول باشد.