فضل خدا

این شعر، راهنمایی عرفانی و اخلاقی برای سالکان راه حق است. شاعر در آغاز از غفلت از فضل خدا و ریاکاری در عبادت می‌پرهیزد و توصیه می‌کند که با عزم راسخ و آگاهی درونی به سوی خداوند حرکت کنیم. سپس صفات راستین طالبان حق را برمی‌شمارد: فنای در خدا، بی‌اعتنایی به غیر او، غلبه بر نفس و هوای نفسانی، آگاهی از رستاخیز، اعتماد به فضل الهی، و مستی از عشق حق. در پایان، با اشاره به مسعود بودن و شادی دائمی کسانی که دل بر کرم خدا نهاده‌اند، تصویری از سعادت معنوی ارائه می‌دهد.