مهدِ هنر

این شعر ستایشی از ایران، سرزمین علم، ادب، عرفان و هنر است. شاعر با افتخار، ایران را مهد پرورش اندیشمندان، شاعران، دانشمندان و هنرمندان بزرگ معرفی می‌کند و یادآور می‌شود که آوازه فرهنگ و هنر این سرزمین در سراسر جهان پیچیده است.

در ادامه، با نام بردن از چهره‌های برجسته‌ای چون فردوسی، حافظ، سعدی، نظامی، مولوی، عطار، خیام، ابن‌سینا، رازی، بیرونی و دیگر بزرگان، شکوه تمدن و فرهنگ ایرانی را به تصویر می‌کشد. شاعر معتقد است که این بزرگان با دانش، هنر و آثار ماندگار خود، نام ایران را جاودانه ساخته‌اند و نسل‌های آینده نیز به وجود آنان افتخار خواهند کرد.

در پایان، شاعر با اطمینان اعلام می‌کند که همین افتخارات، بهترین گواه بر این حقیقت است که ایران، همواره مهد هنر، فرهنگ و اندیشه بوده و خواهد بود.