حقیقت

این شعر درباره اهمیت راهنمای معنوی، پیر طریقت و استاد آگاه در مسیر سلوک و خودشناسی است. شاعر روایت می‌کند که در جمع اهل معرفت، سخن از مقام پیر و ارزش راهنمایی او به میان آمد. در آن مجلس روشن شد که پیر حقیقی، تنها فردی سالخورده نیست؛ بلکه کسی است که با شناخت خداوند، پاکی دل، تجربه و حکمت، می‌تواند دیگران را از تاریکی جهل و آلودگی به سوی نور حقیقت هدایت کند.

شاعر با الهام از آموزه‌های مثنوی معنوی، بیان می‌کند که همان‌گونه که هر کتابی به مفسر و هر خواب صادقی به معبر نیاز دارد، سالک نیز برای پیمودن راه معرفت به استادی آگاه نیازمند است. در پایان، نتیجه می‌گیرد که هر کس با اخلاص، راهنمایی چنین پیری را بپذیرد، در مسیر کمال گام برمی‌دارد و از لغزش‌ها و گمراهی‌ها در امان خواهد ماند.